هيئت عزاداران حضرت ابولفضل كوچه ي شهيد نجفي مارالان((تبريز))

يااباعبدالله الحسين(ع)

هيئت حضرت ابولفضل — Thu, 17 Apr 2008 18:49:00 GMT

السلام عليک يااباعبدالله الحسين(ع)

السلام عليک يا ابوالفضل العباس(س)

چي ميشه من هم نوکر حرم ميشدم ؟

گلدسته ها رو ترميم ميکردم

اون موقع ميتونستم بگم من هم نوکر اربابم

انتظارات و انتقادات امام حسين (ع) از عالمان دين

هيئت حضرت ابولفضل — Wed, 09 Jan 2008 13:54:00 GMT

انتظارات و انتقادات امام حسين (ع) از عالمان دين

در ميان اولياء مذهب ما از هيچكس به اندازه امام حسين (ع) سخن گفته نشده است. از سوي ديگر نهضت حسيني بيشترين تأثير را در فرهنگ ما داشته، حركت و شور آفريده، سوز و اشك را باعث شده و به همدلي و تأسي منجر شده است. و از جانب سوم، آنچنانكه سرنوشت همه امور مردمي است، دست تحريف و زنگار و پيرايه به آن راه يافته، نهضتي كه يكپارچه حماسه و عزت و شعور است ، در هاله أي از مسئله أي شخصي و تاريخي و عادتي براي كسب ثواب يا معاش فرو رفته است.

اگر چه به سيد الشهداء (ع) بيش از همه پرداخته ايم. اما هنوز نگفته درباره وي فراوان است. اگر چه هر مسلمان دوستدار اهل بيت (ع) در طول عمر خود ساعات فراواني را به ذكر و ياد حسين (ع) اختصاص داده است،‌اما بسياري از ابعاد قيام و راه و روش حسيني هنوز محتاج التفات، عنايت و توجه مجدد است. مكتب عاشورا هنوز درسهاي تازه أي براي حق جويان دارد، برگزاري عزاي حسيني خود هدف نيست، وسيله أي بيش نيست، وسيله أي براي دست يابي به معرفت و شناخت ديني. راهي براي تعميق ايمان و باور مذهبي و روشي براي توأم كردن شور و شعور.

براي آشنايي با عظمت نهضت كربلا و اقتدا به سيره حسيني چاره أي نداريم جز اينكه در قيد و بند تاريخ نمانيم و بكوشيم اصول و قواعد ثابت حسيني را كشف كنيم و با بصيرت بكار بنديم. نبايد در جزئيات شهادت مظلومانه ابا عبدالله (ع) و ياران باوفايش و نيز قساوت بيرحمانه يزيد و ابن زياد و شمر در جا بزنيم، نهضت حسيني منطقي قوي و بنيادي مستحكم و مبادي روشني دارد كه اشراف بر آنها وظيفه هر ديندار پاك نهادي است. مطمئن ترين منبع و معتبرترين روش در دستيابي به بصيرت حسيني آراء بجا مانده از اين امام شهيد است. بحمدالله از امام حسين (ع) خطبه ها، حكمتها، احكام و روايات كوتاه و بلند فراواني در دست است كه مطالعه روشمند آنها بهترين معرف اين نهضت اصيل است. اگر در محافل و منابر مذهبي ما به ميزاني كه مقتل و روضه بها داده شده است،‌به مجموعه روايات و احاديث بجا مانده از سيد الشهداء (ع) پرداخته شده بود، امروز با شوري با شعورتر و عاطفه أي عالمانه تر مواجه بوديم. سلوك بر راه و روش حسين (ع) بيشتر از آنكه نيازمند تهييج عواطف و احساسات باشد، محتاج تعميق معرفتي و علمي است. اگر عواطف و احساسات عزاداران و محبان حسيني معرفت و علم و بصيرت حسيني نباشد. دين به دنيا فروشان به راحتي از آن شور بي شعور سوء استفاده مي كنند و به نام امام حسين (ع) ترويج يزيد مي كنند.

در ميان ميراث علمي بجا مانده از سيد الشهداء (ع) خطبه أي است مشهور كه حسن بن علي بن شعبه حراني (متوفاي 381) در كتاب شريف “تحف العقول” روايت كرده است. اگر چه متأسفانه صاحب تحف العقول سند هيچيك از روايات كتاب خود را نقل نكرده، اما فارغ از اعتبار فراوان كتاب و مؤلف آن، اين خطبه به ميزاني از متانت و استحكام محتوا است كه در ميان متخصصان فن به “خطبه عالية المضامين”مشهور شده و صدور محتوايي با اين عمق را جز از حضرات معصومين ممكن نمي دانند. برخي از قطعات اين خطبه شريفه از امير المؤمنين (ع) نيز روايت شده و در خطبه هاي 106 و 131 نهج البلاغه به چشم مي خورد.

امام حسين (ع) در اين خطبه انتظارات خود را از عالمان دين تشريح مي كند و با تذكرات قرآني درباره احبار، به تفصيل نگراني ها، دغدغه ها و انتقادات خود را از عالمان دين در عصر خود باز مي گويد، و در انتها اهداف چهار گانه قيام خود را ابراز مي كند. سيد الشهداء (ع) در عين ايجاز و اختصار عوامل انحطاط يك جامعه ديني را مورد تحليل قرار مي دهد و به ريشه يابي آفات و آسيب هاي متوجه به عالمان دين مي پردازد. اين خطبه در چهار چوب شرايط و مقتضيات قرن اول هجري باقي نمي ماند. ابا عبدالله (ع) در اين خطبه به نكاتي اشاره كرده كه فراتر از مسائل زماني خاص است. انتظارات امام حسين (ع) از عالمان دين منحصر به علماي دهه اول نيمه دوم قرن اول نيست. اين انتظار اولياء دين از همه علما و دين ياران و دين پژوهان در تمام تاريخ است. متأسفانه انتقادات حسيني نيز در عصر او متوقف نمي شود. آفات بر شمرده در اين خطبه نوعي آسيب شناسي عالمان دين در همه اعصار است. امام حسين (ع) در اين خطبه ضوابط و ملاكهايي را بدست دينداران مي دهد كه با آن ضوابط و معيارها عالمان دين را ارزيابي كنند. از آنجا كه در يك جامعه ديني، عالمان دين رفيع ترين جايگاه و منزلت را دارند، آفات و انحرافات آنها نيز خطرناك ترين آفات و سهمگين ترين انحرافات است. بنابراين طبيعي است كه اولياء دين به بهداشت و آسيب شناسي عالمان دين اهتمام ويژه داشته باشند. با عنايت به اين خطبه عالمان منصف و طلاب شائق فرصت آن خواهند داشت كه خود را با معيارهاي حسيني منطبق سازند وبا شاقول معصوم ميزان شوند. بهداشت و آسيب شناسي عالمان دين در ميراث علمي ديگر امامان (ع) نيز بسيار برجسته است از جمله اين موضوع در تعاليم امام باقر (ع) و امام صادق (ع)‌ گسترده تر مطرح شده كه اميدوارم در مجال مناسب توفيق عرضه اين تعاليم ارزشمند نصيب شود.

ملا محسن فيض كاشاني نيز اين حديث را از “تحف العقول” در مجموعه با ارزش “وافي” در بحث امر به معروف و نهي از منكر نقل كرده است. براي بهره وري بيشتر از تعاليم حسيني، ابتدا ترجمه كامل اين خطبه شريف را از نظر مي گذرانيم، سپس به تحليل اجمالي مفاد بلند آن خواهيم پرداخت.

خطبه حسيني در انتظارات و انتقادات از عالمان دين

“أي مردم، از آن نكوهشها كه خداوند به منظور پند اولياء خود از احبار (عالمان دين يهود) كرده، عبرت بگيريد، آنجا كه مي فرمايد. “چرا علماي رباني و احبار مردم را از سخنان گناه آميز باز نمي دارند؟” (مائده /63) و همچنين “آن گروه از بني اسرائيل كه كافر شدند به زبان داود (ع) و عيسي (ع) لعنت شدند. چرا كه سركشي كردند و تجاوز نمودند و از اعمال ناپسندي كه مرتكب مي شوند جلوگيري نكردند، چه ناپسند كارها كه كردند” (مائده /79و78). خداوند (اينگونه عالمان را) سرزنش مي كند، زيرا از ستمگراني كه در برابرشان بودند زشتي و تبهكاري را مي ديدند، اما آنان را از اين منكرات منع نمي كردند، چرا كه (به برخورداري هاي مادي و امتيازاتي كه) از جانب آنان به ايشان مي رسيد، رغبت داشتند و از عواقب اعتراضاتشان بيم داشتند. عليرغم اينكه خداوند فرموده است: “از مردم بيم نداشته باشيد، از من بترسيد.” (مائده /44)، و نيز: “مردان و زنان با ايمان بعضي اولياء بعضي ديگرند، به نيكي امر مي كنند و از زشتي جلوگيري مي كنند” (توبه/71). خداوند با امر به معروف و نهي از منكر به عنوان فريضه أي الهي آغاز كرده است، چه او آگاه است كه اگر (اين فريضه) انجام گيرد و اقامه شود، فرائض ديگر اعم از آسان و دشوار برپا مي گردند، چرا كه امر به معروف و نهي از منكر دعوت به اسلام است با باز ستادن حقوق ستمديدگان، و مخالفت با ستمگر، و تقسيم فيء و غنائم و گرفتن صدقات از مواضعش و صرف آن در جاي خود است.

پس شما، أي جماعت (عالمان)، أي جماعتي كه به علم مشهوريد، نامتان به نيكي ياد مي شود، به نصيحت و خيرخواهي معروفيد، بخاطر خداوند در نظر مردم صاحب هيبت هستيد، شريفان از شما حساب مي برند، ضعيفان احترامتان مي كنند، كساني شما را برخود مقدم مي كنند كه شما را بر آنها فضيلتي نيست و حتي بر ذمه آنان نداريد. آنجا كه حاجت حاجتمندان روا نشود، با وساطت شما پذيرفته مي شود، در راهها با هيبت سلاطين و كرامت بزرگان رفت و آمد مي كنيد.

آيا اين همه (عزت و احترام) براي اين نيست كه از شما انتظار دارند كه به حقوق الهي قيام كنيد؟ حال آنكه شما از بيشتر اين حقوق كوتاه آمده ايد. حق ائمه (ع)‌ را كوچك شمرده ايد، حق ضعيفان و زير دستان را تضييع كرده ايد، اما آنچه را حقوق خود مي پنداريد مطالبه كرده ايد. شما (عالمان) نه مالي در راه خدا بذل كرده ايد، نه جاني (در راه او) بخاطر آنچه شما را آفريد به خطر انداخته ايد و نه با اقوام و خويشاوندتان در راه خدا در افتاده ايد. (با اين همه ) آرزوي بهشت خداوند و همنشيني با پيامبر و رهايي از عذاب را در سر مي پرورانيد؟!

أي آنان كه از خدا نابجا آرزوها كرده ايد، از آن مي ترسم كه به عذاب و انتقام الهي گرفتار شويد. چرا كه به لطف و كرم الهي از مزايا و امتيازاتي برخوردار شده ايد. اما آنان كه (واقعا) به خدا (پرستي و خدا ترسي) شناخته شده اند ارج نمي گذاريد، حال آنكه خودتان بنام خدا در ميان بندگانش اكرام مي شويد. به چشم خود مي بينيد كه پيمانهاي الهي (بدست ارباب قدرت) نقض مي شود و از شما صدايي بلند نمي شود، اما همين شما بواسطه بعضي ميثاقهاي پدرانتان فريادتان بلند است. قرار و ذمه پيامبر (ص) زير پا گذاشته شده، و نابينايان، ناشنوايان، زمين گيرها در شهرها بي پناه رها شده اند، شما به آنان ترحم نمي كنيد و با استفاده از موقعيت خود به نفع آنان قدمي بر نمي داريد، و به آنان كه به ايشان خدمت مي كنند اعتنا نمي كنيد، با بند و بست و سازشكاري با ستمكاران خود را تأمين كرده ايد همه اين رفتارها همان منكراتي است كه خداوند امر كرده مرتكب نشويد و از آنان نهي كنيد، (اما افسوس) شما از آنها غافليد.

مصيبت و گرفتاري شما (عالمان دين) از مصائب همه مردم بيشتر و بزرگتر است،‌چرا كه اگر متوجه باشيد منزلت و جايگاه (واقعي) عالمان را از شما باز گرفته اند، چرا كه در حقيقت جريان امور و احكام بدست عالمان خداترس است كه امين او در بيان حلال و حرامند، اما شما اين منزلت را از كف داده ايد، و اين سلب (منزلت رفيع)‌ حاصل نشده جز بواسطه پراكنده شدن شما از گرد محور حق و اختلاف شما در سنت بعد از دلايل آشكار. اگر شما در برابر فشارها و آزارها براي خدا استقامت مي كرديد، امور الهي به نزد شما آورده مي شد، از شما صادر مي شد، و شما مرجع امور بوديد (نبض جامعه واقعا بدست شما بود)

اما افسوس كه ستمكاران را بر موقعيت خود مسلط كرده ايد، و امور الهي را به دست آنان سپرده ايد، تا بر اساس شبهات عمل كنند و در راه شهوتراني گام نهند، آنچه باعث پذيرش تسلط ستمكاران بر امور از جانب شما شد، اين است كه شما از مرگ گريزانيد و به اين زندگي (ننگين) ناپايدار دل خوش كرده ايد. مردم ناتوان را تسليم آنان كرده ايد، جمعي برده وار بي اراده و مقهورند و گروهي گرسنه و مغلوب، ستمكاران به دلخواه در امور مملكت تصرف مي كنند و با هوسراني رسوايي ها ببار مي آورند. سيره اشرار پيش گرفته اند و بر خداوند جبار دليري مي كنند. در هر شهر خطيبي سخنور بر منبر دارند، همه سرزمين را قبضه كرده اند و دستشان همه جا باز است. مردم همچون برده در برابرشان هيچ تقاضايي را رد نمي كنند. برخي جبار و سركش اند و برخي قدرتمداران بر ناتوانان سختگير. از كساني اطاعت مي شود كه خداوند آفريننده و بازگرداننده را نمي شناسند. شگفتا و چگونه تعجب نكنم كه زمين در قبضه كساني است كه يا خائن و ستمكارند، يا باجگير و نابكار، و يا حكمران مؤمنان نسبت به آنان بي رحم و بي انصاف. ميان ما و شما (عالمان فاسد) در آنچه نزاع داريم، داور خداوند است و او در آنچه مشاجره داريم قضاوت خواهد كرد.

خداوند تو مي داني كه آنچه (در اعتراض به ظلم و فساد و منكر) از جانب ما صورت گرفت، نه در طمع سلطنت و جاه بود نه در طلب ازدياد ثروت و مال، و لكن ما مي خواهيم نشانه هاي دينت را ارائه كنيم. شهرهاي ترا اصلاح كنيم، بندگان مظلوم تو احساس امنيت كنند، و به فرائض، سنن و احكام تو عمل نمايند.

اگر شما انصاف ندهيد و به ياري نشتابيد،‌ ستمگران بر شما قوت خواهند يافت و در خاموش كردن نور پيامبرتان خواهند كوشيد، (با اين همه) خدا ما را بس است، بر او توكل كرده ايم، به درگاهش توبه آورده ايم و بازگشت همه بسوي اوست.”

مفاد اين خطبه شريفه را مي توان در سه محور مورد بحث قرار داد: اول انتظارات از عالمان دين و وظايف آنان. دوم، انتقاد از شيوه سلوك عالمان دين در آن عصر، سوم، اهداف قيام امام حسين (ع).

مهمترين وظايف عالمان دين

سيد الشهداء (ع)‌ اهم انتظارات خود را از عالمان دين بر مي شمارد. اين انتظارات كه از وظايف عالمان دين است به شكل ذيل قابل تنظيم است:‌

اول: عالمان دين هر چه دارند از قبل دين است، هر منزلتي دارند بواسطه انتساب به خداست، لذا مهمترين انتظاري كه از يك عالم دين مي رود “قيام بحق الله” است، پافشاري بر “عهود الهي” است، پاسداري از “ذمه رسول الله” است “امانتداري در بيان حلال و حرام الهي” است. حق الله چيزي جز تكاليف و احكام الهي نيست كه قطعا شامل حقوق ديني مردم نيز مي شود و اتفاقا تكيه بحث بر همين بخش از حقوق و احكام الهي است. از عالمان دين انتظار مي رود احكام و تعاليم و معارف ديني را كامل و تام به مردم عرضه نمايند، چيزي از دين را فرو گذار نكنند. به آن نيفزايند، از آن نيز كم نكنند، امري را كتمان نكنند، تحريف نكنند، نه مسئله أي را بزرگتر از آنچه هست نمايش دهند، نه آنرا كوچكتر از آنچه هست بنمايانند.

ثانيا: پس از بيان معارف و تعاليم الهي نسبت به عمل و قيام به حقوق و احكام الهي اقدام كنند، نسبت به اقامه دين و رعايت ضوابط شرعي حساس باشند، در پاسداري از حقوق الهي همانقدر اهتمام داشته باشند كه در حقوق شخصي خود، بلكه بالاتر، هم خود عمل كنند، هم كوشش كنند در جامعه اين ضوابط پياده شود.

دوم: اجراي دقيق فريضه امر به معروف و نهي از منكر، اگر چه اين فريضه، فريضه أي همگاني است، اما مسئوليت و وظيفه عالمان دين در آن از همه سنگين تر است. فارغ از مسئوليت عمومي تك تك آحاد جامعه در امر به معروف و نهي از منكر، و شريك بودن عالمان دين در اين بخش آنان در بخش امر به معروف و نهي از منكر نسبت به ارباب قدرت و متصديان امور عمومي و حكمرانان مسئوليت مضاعف دارند. چرا كه تنها كساني امكان امر به معروف و نهي از منكر را در اين مرحله خطير دارند كه از منزلتي رفيع و پشتوانه أي قوي برخوردارند و در جامعه تنها عالمان دين هم بواسطه علم دين و هم بواسطه پشتوانه مردمي چنين موقعيتي را دارند. تنزل اين فريضه مترقي به معروف و منكر فردي و منحصر كردن آن در امور جزئي جفا در حق اين حكم عميق دين است. عالمان دين به منزله پاسبانان اين جامعه ناظر عمل حكمرانان باشند و اجازه ندهند ذره أي به مردم اجحاف كنند و از قدرت سوء استفاده كنند. عمل به اين فريضه در سطح ملي از سوي عالمان دين ضامن سلامت قدرت سياسي خواهد بود.

سوم: مسئوليت شديد عالمان دين در حمايت از ضعفا و ناتوانان، اگر چه عالمان دين نسبت به تمامي مردم در برابر خداوند مسئولند، اما نسبت به ضعفا و آنان كه فرياد رسي جز خداوند ندارند مسئوليت مضاعف دارند و موظفند در رفع حوائج آنان بكوشند و نگذارند ارباب قدرت نسبت به آنان اجحاف كنند و در دادخواهي ها به كمك آنان بشتابند. عالمان دين هم نسبت به جهل توده مردم و هم نسبت به فقر وفاقه آنها و هم نسبت به اشاعه فساد در ميان آنها مسئولند. در حقيقت علماي دين دادستان ضعفاي جامعه اند، و خداوند در آخرت از رعايت حقوق ضعفا و دفاع از آنها از عالمان دين جداگانه حساب مي كشد.

چهارم: استقامت در راه خدا و تحمل شدايد و فشارها وظيفه عالمان دين است. اقامه دين و عمل به فريضه امر به معروف و نهي از منكر و دفاع از حقوق ضعفا قطعا با مقاومت زورمندان و ارباب قدرت مواجه خواهد شد. عالمان وارسته دين مي بايد خود را آماده مواجهه با مشكلات در راه خدا بنمايند. عالمان تن پرور و جبون نمي توانند پاسداران خوبي براي دين حنيف باشند. براي دفاع از حقوق الهي مردم شجاعت و تهور لازم است. عالم دين به عزت الهي مستظهر است او نبايد در مقابل ارباب قدرت، در راه انجام وظيفه از چيزي بترسد. آنان كه در اين راه صبر و شجاعت لازم را ندارند مطمئن باشند كه در اشاعه و دفاع از تعاليم ديني سربلند نخواهند بود.

پنجم: نتيجه منطقي عمل عالمان دين به وظايف الهي اين است كه جامعه بدون اشراف و نظارت عاليه عالمان دين قدمي بر نمي دارد. اينگونه عالمان خدا ترس و عامل كه نسبت به ارباب قدرت سختگيرند و نسبت به ضعفا و بيچارگان اهل تساهل و در اقامه دين از اصحاب صبر و استقامتند در چشم مردم جا دارند و جامعه با رضا و رغبت در نزاعهاي ملي و مسائل كلان رأي آنان را فصل الخطاب مي داند، اينگونه عالمان بصير وجدان بيدار جامعه اند و بركت دين. اين است معناي عبارت “و ذلك بان مجاري الامور و الاحكام علي ايدي العلماء بالله الامناء علي حلاله و حرامه” در اين صورت واقعا نبض تفكر و سلوك عملي جامعه در دست با كفايت عالمان بصير خواهد بود. و البته اين به معناي كليشه حقوقي نصب صنفي خاص به مديريت سياسي نيست، بلكه خبر از نتيجه منطقي عملكرد مثبت عالمان دين در يك جامعه ديني مي دهد. در عدم دلالت عبارت مذكور از اين خطبه شريفه بر ولايت عامه يا مطلقه فقيه در جاي ديگر بحث كرده ام، تكرار نمي كنم (رجوع كنيد به حكومت ولايي/287-282) در يك جامعه ديني انتظار است كه بطور طبيعي نه با اكراه و زور امور الهي از عالمان دين صادر شود و آنان مرجع رتق و فتق مسائل ديني باشند.

انتقاد امام حسين (ع)‌ از عالمان عصر خود

اول: كوتاهي در اقامه احكام و تعاليم ديني، تقصير در رعايت پيمانهاي الهي و سنن نبوي، غفلت از زير پا گذاشته شدن احكام ديني. سكوت و انفعال در برابر ظلم و منكرات و فساد. شأن اصلي عالم دين حفظ و اشاعه دين و اقامه تعاليم ديني است، اگر كساني اين وظيفه اصلي را مرتكب نشوند به چه جرأتي عنوان رفيع عالم ديني را يدك مي كشند؟ عالم دين همچون سربازي است كه عمري استراحت كرده تا در لحظه جنگ از مملكت خود دفاع كند،‌اگر در همان لحظه أي كه به او احتياج است سنگر را ترك كند شايسته نام سربازي نيست. ساليان سال تعليم و تعلم براي بيان و اقامه دين بوده، آنكه در اين وظيفه اصلي كوتاهي مي كند نابجا به اين كسوت در آمده است.

دوم: عدم اجراي فريضه امر به معروف و نهي از نسبت به ارباب قدرت. سيد الشهداء با دقت و ظرافت به ريشه يابي علل آن تقصير و اين ترك فريضه مي پردازد. امام علي (ع)‌ دو عامل را براي ترك فريضه امر به معروف و نهي از منكر نسبت به ارباب قدرت و نيز تقصير در بيان و اقامه دين ذكر مي كند كه بسيار مهم است: يكي برخورداري هاي مادي و امتيازات دنيوي كه از سوي ارباب قدرت در اختيار برخي عالمان دين قرار مي گيرد و به تدريج شاقول انديشه شان را به سوي منافع حكومت منحرف مي كند. چرب و شيرين دنيا و تمتع از حكمرانان عالم دين را فاسد مي كند. همين امتيازات و برخورداري ها چشم عالم دين را كور مي كند و ديگر انحراف از صراط مستقيم دين را نمي بيند، زبان او را بند مي آورد، آنكه وامدار ارباب قدرت است چگونه مي تواند زمان به انتقاد از او بگشايد. پيامبر (ص) مردم را نهي كرد كه از چنين عالماني كه به دربار سلاطين رفت و آمد مي كنند دينتان را اخذ نكنيد، آنان قابل اعتماد نيستند، آنها را متهم بدانيد. ديگر: ارعاب و ترس از ارباب قدرت، ترس از دست دادن منافع، بيم از به زندان افتادن و آزار ديدن. مرعوبان و مجذوبان صلاحيت بيان و اقامه دين ندارند. آنان كه در برابر ارباب قدرت و منكرات آنان يا به ترس يا بواسطه برخورداري از امتيازات مالي مماشات مي كنند عالم رباني نيستند و مشمول نگراني ها و انذارهاي امام حسين (ع) هستند.

سوم: عدم دفاع از حقوق ضعفا و بيچارگان. عالماني كه مردم بي پناه را در چنگال ارباب قدرت رها مي كنند تا استثمار شوند و آبرو و ناموسشان بر باد رود، يقين بدانند به وظايف دين خود عمل نكرده اند. اگر حق حيات، حق آزادي، حق مساوات و عدالت در جامعه رعايت نمي شود چه كساني جز عالمان دين مسئولند؟ بويژه اگر تجاوز به جان و آبرو و حقوق مردم به نام دين و مقدسات صورت بگيرد.

امام حسين (ع) با صراحت نهيب مي زند: “انتم اعظم الناس مصيبة” مصيبت اين عالمان سوء از مصيبت تمام مردم بالاتر است. هر كه بامش بيش برفش بيشتر. اگر در مسئوليت بزرگتر و منزلت رفيع تر تقصير و سوء تدبير رخ داد به مصيبت بزرگتر مي انجامد. لذاست كه در پل صراط دهها عامي مي گذرند و هنوز حسابرسي يك عالم به پايان نرسيده است. علت العلل اكثر مفاسد و عقب افتادگي هاي فرهنگي و سياسي و اقتصادي و اجتماعي تقصير و كوتاهي عالمان بويژه عالمان دين در انجام وظايف است.

فرهنگ عاشورا :

هيئت حضرت ابولفضل — Wed, 09 Jan 2008 13:53:00 GMT

فرهنگ عاشورا :

آب:

در حا دثه عاشورا آب و عطش لازم و ملزو م بكديگرند.

كاروان آب عبد الله (ع)كنار فرات فرود آمدند و ليكن سپاه ابن سعد فرات را به محاصره در آورده و آب را بر روي امام حسين (ع)و اهل البيت و خاندان ايشان بسته ، و ميان آنان و آب فاصله انداخته ، تا هم امام حسين (ع) را تسليم خويش كند وهم از آنان انتقام گيرند .

از سه روز قبل از عا شورا با محاصره فرات ، خيمه امام در مضيقه بي آبي قرار گرفت و كودكان اهل البيت با ديدن حرمت آب فرات تحمل عطش از آنان گرفته شد و هر لحظه كمتر مي شد .

منع آب از زنان و كودكان و غير نظامي از نظر هر مذهب و ديني يك كار غير انسا ني و غير شرعي است به ويژه در اسلام .

سپاه اموي با بستن آب بر روي خاندان امام حسين (ع) جرم جنگي كثيفي انجام دادند.

و كساني همچون مهاجر ابن اوي و عمر بن حجاجد و عبد الله حصين به اين عمل مباهات مي كرد ند .و زخم زبا ن مي زدند! (از اين آب درندگان و پرندگان مي خورند ولي تو حق نداري از آن بچشي.

مسا له آب د ر ابعاد صحنه هاي مختلف عا شورا مطرح است كه هر كدام از مو ضو عات مي تواند به عنوان خاصي در مورد آن بحث كرد. تشنگي كودكان و شهادت امام حسين (ع) با لب تشنه از فراز هاي برجسته اين حادثه است.

وقتي امام سجاد (ع) امام رادفن مي كرد ند بر روي خاك ايشان نوشتند ((هذا قبر الحسين بن علي بن ابي طالب ، الذي قتلوه عطشانا))

آب رمز طلب و تشنگي و الگوي عطش هاي حيات بخش است و آنان كه از آب هم بي نيازي نشان مي د هند و تشنگي را طالب اند ، به آب و حيات سيرابي جان مي رسند .

به گفته مولا نا:

آب كم جو تشنگي آمد به دست تا بجوشد آبت از بالا و پست

آتش زدن خميه ها :

ازجنايتهاي سپاه عمر ابن سعد ، آتش زدن خميه هاي امام حسين (ع) و اهل البيت او در روز عاشورا بود پس از آنكه امام به شهادت رسيدندكوفيان به غارت چادر ها پر داختند و زنها و بچه ها را از خيمه هاي خود بيرون كردند و خيمه ها را اتش مي زدند . اهل و خاندان ايشان را پاي برهنه پراكنده كردند و به اسارت ظالمان مي رساندند.

امام سجاد (ع) در ترسيم آن صحنه فرمودند : به خدا قسم هرگاه به خواهران و عمه هايم نگاه ميكنم اشك در چشمانم حلقه مي زند و به ياد آن روز ها كه از چادري به چادر ديگر فرار مي كردند و پناه ميبرد ند ، مي افتم.

اين آتش . امتداد همان آتش زدني بود كه پس از رحلت پيامبر،در خانه زهرا (ع)با آن سوخت و آتش كينه هايي بود كه در دل بني هاشم و اهل البيت داشتند .

به ياد آتش كشيدن چادر اهل البيت در عا شورا در بعضي نقاط چادر ها را آتش زده تا احيا گر ياد ستم دشمن با شد.

ال زياد:

از جمله گروهي كه به اسلام ضربه وارد كردندودر زيارت عا شورا مورد لعنت اند.

نسل نا پاك زياد ، دستشان به خون و عترت پيامبر آميخته است . فرزند او به نام عبيد الله مشهور است .

عبيد الله ابن زياد كه والي كوفه و بصره بود امام حسين (ع) را در كربلا به شهادت رسا ند . مادر زياد سميه نام داشت از زنان فاسقه و زنا كار صاحب پرچم بود. از طريق آميزش نامشروع با غلام سمبه (به نام عبيد ثقفي) به دنيا آمد . زياد را زياد ابن عبيد خواندند. از بدعت هاي معاويه آن بود كه بر خلاف حكم پيامبر اين زنا زاده را به دودمان بني اميه ملحق كرد.

و از آن پس او را (زياد ابن ابي سفيان) مي گفتند.

اين مو ضوع در سال 44 هجري توسط امام حسين (ع) مورد اعتراض قرار گرفت. كه در نامه ايشان به معا ويه ، اين كار را در رديف كشتن حجر بن عدي و عمر بن حمق ، آورد ند ، و او را مورد نكوهش قرار دادند.

امام حسين (ع) در يكي از خطبه هايشان كه ايراد فرمودند به نا پاك زادگي ابن زياد و پدرش كه هر دو زنا زاده اند ، اشاره كردند.

و عبيد الله ابن زياد هم از كنيزي زنا كار به دنيا آمد به نام مرجانه.

حاكميت يافتن چنين كساني در راس كار در حكومت عرب فاجعه اي بس بزرگ بود.

زيد ابن ارقم وقتي در كاخ بر لب هاي مبا رك امام مي زدند گريه كنان بيرون رفت و گفت اي مردم عرب! از اين پس برده شديد پسر فاطمه (س) را كشته و پسر مرجانه را پذيرفته ايد.

آل زياد نام سلسله اي است كه از نسل زياد ابن ابيه بودند ، اغاز حكومت شان از زمان حكومت هارون الرشيد بود و ماموريتشان سر كوبي علويان آن زمان بود.

ال عقيل:

جمعي از فرزندان عقيل ، چه فرزندان خود او يا نوه هايش همواره از شهداي حماسه كر بلا بودند، كه جان خويش را فداي امام كردند. و پيشتر نيز مسلم بن عقيل ، فداي خدا و دين امام حسين (ع) شده بود.دو تن از فرزندانش از شهداي كر بلا اند .

در روز عاشورا فرزندان عقيل به ميدان رفته و امام آنها را دعا كرده و وعده بهشت به آنها داد . به همين خاطر زين العابدين (ع) خانواده هاي آنها را بعد از جنگ حمايت بيشتري مي كردند. امام سجاد (ع) با اموالي كه مختار بعد از خروج گذاشته بود خانه اي براي آنان ساخت . كه قبلاً خانه ها يشان را امويان ويران كرده بودند.

ال مراد :

نام قبيله اي بود كه بزرگ آنان هاني بن عروه در كوفه بود. هاني هرگاه ندا مي داد در حدود چهار هزار مسلح و هشت هزار پياده تحت فرمان او بو دند, وقتي هاني را براي گردن زدن بردند هيچ كس از بيم خود از او حمايت نكرد. در ايام حضور مسلم در كوفه هاني ميزبان اودر كوفه بود و پيش از مسلم دستگير و كشته شد.

ال مروان:

دودمان مروان بن حكم كه از تيره هاي بني اميه بودند از سال 64 قمري بر سر كار آمدند. و سلطه آنها با به خلافت رسيدن مروان شروع شد. مروان از خشن ترين حاكماني بود كه شيعه به چشم ديده بود و از دشمنان اهل البيت و امام حسين (ع) به شمار مي رفت . پس از او چندين نفر بر سر كار امدندكه جمعا حكومت آن ها در حدود هفتاد سال طول كشيد . آنها جنايت كار ترين آدم ها را بر سر كار قرار مي دادند يكي از آنها حجاج بود . در زيارت عاشورا نيز مورد لعن قرار گرفته اند

خصوصيات سيد الشهداء عليه السلام

هيئت حضرت ابولفضل — Wed, 09 Jan 2008 13:50:00 GMT

خصوصيات سيد الشهداء عليه السلام

ايام ماه محرم در پيش است. بر اساس رواياتى كه وارد شده متولى جريانات ماه محرم، حضرت فاطمه زهراء سلام الله عليها مى باشند. شما بزرگ شده مجالس اهل بيت و امام حسين عليه السلام هستيد و مطالبى را كه در نظر دارم برايتان بازگو نمايم كم و بيش شنيده ايد و مى دانيد.

پنج تن آل عبا، پيامبر خدا صلى الله عليه وآله وسلم ، امير مؤمنان ، فاطمه زهراء ، امام حسن و امام حسين عليهم السلام همه اين بزرگواران يك نور هستند اما مراتبشان فرق مى كند. مرتبه آن چهار بزرگوار از امام حسين عليه السلام بالاتر است. در روايت دارد كه خود حضرت سيدالشهداء عليه السلام در روز عاشوراء به حضرت زينب سلا م الله عليها فرمودند: «أبي خير مني و أمي خير مني و أخي خير مني ولي و لكل مسلم برسول الله اسوه». در عين اينكه درجات آن سيزده معصوم عليهم السلام از امام حسين عليه السلام بالاتر است اما خدا براى سيدالشهداء خصوصياتى قرار داده كه براى جدَ، پدر، مادر و برادر آن حضرت چنين ويژگيهائى را قرار نداده است.

شكى نيست كه تمام چهارده معصوم قربانى احكام خدا شدند، در روايات متعددى آمده: «ما منا إلا مسموم أو مقتول» , هيچ يك از ما نيست مگر اينكه مسموم و يا كشته شود براى چه امرى مقتول و يا مسموم شدند? براى دين و احكام خدا، اما در عين حال حسب آنچه در زيارات متعدد امام حسين عليه السلام وارد شده وهمه شما خوانده ايد و مى خوانيد: «أشهد أنَك قد أقمت الصلوة»(4),(شهادت مى دهم كه تو نمازرا بپا داشتى) مؤسس نماز رسول خدا صلى الله عليه وآله هستند نه امام حسين؛ اما چنين مطلبى راجع به آن حضرت گفته شده: «أشهد أنك قد أقمت الصلوة وآتيت الزكوة و أمرت بالمعروف و نهيت عن المنكر و أتَبعت الرسول وتلوت الكتاب حق تلاوته» شهادت مى دهم كه تو نماز را بپا داشتى و زكات را پرداختي و به معروف و نيكى ها امر فرمودى و از منكر و زشتى ها نهى كردى و از رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم پيروى نمودى و كتاب [خدا] را آن گونه كه شايسته آن است تلاوت كردى.

كدام يك از معصومين عليهم السلام اينگونه نبودند? همه آن بزرگواران از چنين صفاتى برخوردار بودند، اقامه نماز مى كردند، زكات مي پرداختند، امر بمعروف و نهى از منكر انجام مى دادند، قرآن را آن گونه كه حق تلاوت آن است تلاوت مى كردند، اما در زيارت امام حسين عليه السلام اين عبارت كرارا به چشم مى خورد. خداى تعالى براى سيدالشهداء عليه السلام خصوصياتى قرار داده كه براى هيچ كدام از معصومين ديگر حتى براى جدَ، پدر، مادر و برادر سيدالشهداء عليهم السلام با اينكه بدون شك مرتبه آنان از آن حضرت بالاتر است؛آن ويژگيها را قرار نداده است.

شاعر كافر و امام حسين عليه السلام

ماجرائى كه براى شما نقل مى كنم مربوط به گذشته است، يكى از وعاظ كه چند سال قبل به دعوت شيعيان و مسلمانانِ يكى از بلاد كفر، براى تبليغ به آنجا سفر كرده بود، وقتى برگشت اين مطلب را نقل كرد. گفت: جائى مجلس داشتم، روضه خواندم و از منبر پايين آمدم وبه قصد رفتن به مجلس ديگرى, داشتم فورا از حسينيه خارج مى شدم؛ نزديكِ درِ حسينيه كه رسيدم ديدم آنجا دوتا تخت قرار دارد و بزرگان و برگزاركنندگان مجلس براى استقبال وبدرقه عزاداران روى آن تختها نشسته اند، وقتى بيرون آمدم يكى از همان مسئولين حسينيه بلند شد و پس از احترام شخص بلند قدى را به من معرفى كرد و گفت: ايشان راجع به حضرت سيدالشهداء عليه السلام شعر گفته و يك جلد ديوان شعرش نيز به چاپ رسيده است.

واعظ در ادامه گفت: به او نگاه كردم ديدم ظاهر خاصى دارد. به زبان خودش از وى پرسيدم: آيا شما مسلمانيد? تبسمى كرد و گفت: نه. در همان حالى كه ايستاده بودم و ديگران هم متوجه ما بودند و نگاه مى كردند به او گفتم: آيا امام حسين عليه السلام مرد عاقلى بود? يكباره چهره اش در هم فرو رفت و ناراحت شد و گفت: اين چه سؤالى است كه مى پرسيد? گفتم: خودم مى دانم، مى خواهم ببينم شما چه مى گوئيد. پاسخ داد: چه كسى عاقل تر از امام حسين عليه السلام. باز پرسيدم: امام حسين عليه السلام مرد خوبى بود? دوباره ناراحت شد و پرسيد اين ديگر چه نوع سؤال كردنى است? جواب دادم: مى دانم، مى خواهم از شما سؤال كنم. گفت: چه كسى خوبتر از امام حسين عليه السلام. به او گفتم اين امام حسينى كه مى گوئى چه كسى عاقل تر از او? چه كسى بهتر از او? يعنى از همه بهتر و برتر بود، آيا مى دانى اين امام كه در نزد تو از همه خوبتر و عاقل تر است خودش را براى دين اسلام به كشتن داد? بيا و مسلمان شو. تبسمى كرد و گفت: حالا اين يك امر ديگرى است. آن واعظ اين مطلب را، پيش از سى سال قبل، ايامى كه ساكن كربلا بود نقل مى كرد و بعد گفت: امام حسين عليه السلام در دنيا سكه اى زده است كه خدا نزده. شخصى كافر است و خدا را قبول ندارد اما شاعر سيدالشهداء عليه السلام است. اين مطلب را آن واعظ بيان كرد. من هم بر اين سخن او اضافه كردم و به ايشان گفتم: آن سكه را هم خدا براى امام حسين عليه السلام زده است. خدا در دنيا براى آن حضرت، سكه اى زده كه نه تنها براى جدِّ وپدر ومادر آن حضرت نزده بلكه براى ذات مقدس خود هم چنين سكه اى را ضرب نكرده است.

تسلّى حضرت زينب عليها السلام به امام سجاد (عليه السلام)

يك مطلبى است كه شما شنيده ايد، اهل منبر وكتاب هستيد. ما كتابى داريم كه بعضى از علماى شيعه در گذشته و حال معتقدند اين كتاب، از تمام كتابهاى شيعه صحيح تر است. نام كتاب: «كامل الزيارات» است و از اعتبار بسيار فراوانى برخوردار مى باشد. آنچه برايتان نقل مى كنم در اين كتاب، ضمنِ حديثى روايت شده: روز يازدهم محرم -فرداى روز عاشورا- وقتى كه خواستند اسيران اهل بيت عليهم السلام را از كربلا به كوفه ببرند، آنان را از ميان كشته ها و شهداء عبور دادند. اسيران آل محمد صلى الله عليه وآله خودشان را از روى مركبها پايين مى انداختند وبدن هاى عزيزان خود را در آغوش مى گرفتند. در ميان آنان مردى جز امام زين العابدين عليه السلام به چشم نمى خورد؛ وقتى آن حضرت جسد مطهر پدر غريبش، كشته عموى نازنينش و فرزندان عزيزانش را مشاهده مى كرد، نمى توانست خود را روى بدن عزيزانش بيندازد چرا كه دست و پاهاى حضرت را بسته بودند، لذا حالت شديدى از حزن واندوه ايشان را فرا گرفته بود به طورى كه بر جان امام عليه السلام ترسيده شد. در چنين وضعى ناگهان حضرت زينب صلوات الله عليها متوجه حال سيدالساجدين عليه السلام شدند و نزد حضرت آمدند و براى ايشان حديثى را ياد آورى نمودند كه كم وبيش آن را شنيده ايد. در يك چنين لحظه اى كه بدن مطهر سيدالشهداء عليه السلام روىِ خاك صحرا افتاده؛ حضرت زينب صلوات الله عليها از مادر بزرگوارشان دختر رسول خدا صلى الله عليه وآله و از پدر گرامى شان اميرالمؤمنين عليه السلام به نقل از پيامبر خدا صلى الله عليه وآله اين حديث را راجع به آقا امام حسين عليه السلام بيان كردند. البته پيغمبر صلى الله عليه وآله بيش از نيم قرن قبل از شهادت آن حضرت در كربلا در رابطه با وقايع عاشورا و جريانات بعد از آن، اين فرمايشات را بيان فرموده بودند.

حضرت زينب صلوات الله عليها در يك موقف بسيار سخت، حديث رسول خدا صلى الله عليه وآله را روايت مى كنند كه حديث مفصلى است ومن يك جمله از آن را نقل مى كنم. شما اصحاب هيئات هستيد وآن را شنيده ومى دانيد اما دقت و تأمل بيشترى كنيد. حضرت زينب سلام الله عليها فرمودند:« يك عده اى بعدها مى آيند ...»؛ در آن جماعت شما هم عضو هستيد، انسان بداند اسمش در چه جاهائى آمده، اسامى فرد فرد شما در اين حديث ذكر نشده ولى ماوراى اين حديث در اقبالهايتان و پرونده هايتان اسمتان آمده و الا در چنين مجلسى اجتماع نمى كرديد. در خيمه سيدالشهداء عليه السلام با دل و جان نمى رفتيد. مشكلات خود را رها نمى كرديد تا به مجالس آن حضرت برويد.

فرمودند: عده اى در آينده مى آيند، «ينصبون لهذا الطف عَلَما». «براى اين كربلا پرچم نصب مى كنند» نفرمودند: ينصبون فيها علما «در كربلا پرچم نصب مى كنند» هر لغت و يا حرف از فرمايشات معصومين عليهم السلام داراى فضيلت است. يعنى در هر جا كه براى كربلا عزادارى انجام دهيد نه فقط در كربلا. چه چيز نصب مى كنند? در فرمايشات پيامبر خدا صلى الله عليه وآله آمده: «علماً»، آنچه از عَلَم نزد ما متعارف مى باشد غير از آن معنائى است كه در لغت عرب وجود دارد. عَلَم در لغت عرب يعنى علامت. يكى از اسماء كوه را عَلَم مى گويند. علامت از دور نمايان است. آتشى كه در شب روى بلندى روشن مى كنند آن را علم مى گويند، چون از دور مشاهده مى شود. اين علم هاى عزادارى كه به آن علم گفته مى شود از همان گرفته شده چون قابل مشاهده و علامت است اما اين به تنهائى معناى آن نيست يعنى فقط (علامت شما) مراد نيست. بلكه در هر جائى از اين كره زمين كه مجلس عزا برپا كنيد از مصاديق همان علم است. اگر براى امام حسين عليه السلام اطعام كنيد اين همان علم است. اگر هيئت دار باشيد جزو معناى عَلَم محسوب مى شود و خلاصه به هر طريقى كه عز

دعاي كميل

هيئت حضرت ابولفضل — Sun, 06 Jan 2008 16:11:00 GMT

(بسم الله الرحمن الرحيم)

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِقُوَّتِكَ الَّتِي قَهَرْتَ بِهَا كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ خَضَعَ لَهَا كُلُّ شَيْ‏ءٍ وَ ذَلَّ لَهَا كُلُّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِجَبَرُوتِكَ الَّتِي غَلَبْتَ بِهَا كُلَّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِعِزَّتِكَ الَّتِي لاَ يَقُومُ لَهَا شَيْ‏ءٌ
وَ بِعَظَمَتِكَ الَّتِي مَلَأَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِسُلْطَانِكَ الَّذِي عَلاَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِوَجْهِكَ الْبَاقِي بَعْدَ فَنَاءِ كُلِّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِأَسْمَائِكَ الَّتِي مَلَأَتْ (غَلَبَتْ) أَرْكَانَ كُلِّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِعِلْمِكَ الَّذِي أَحَاطَ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ
وَ بِنُورِ وَجْهِكَ الَّذِي أَضَاءَ لَهُ كُلُّ شَيْ‏ءٍ
يَا نُورُ يَا قُدُّوسُ يَا أَوَّلَ الْأَوَّلِينَ وَ يَا آخِرَ الْآخِرِينَ‏
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَهْتِكُ الْعِصَمَ‏
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تُنْزِلُ النِّقَمَ‏
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تُغَيِّرُ النِّعَمَ‏
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَحْبِسُ الدُّعَاءَ
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تُنْزِلُ الْبَلاَءَ
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ وَ كُلَّ خَطِيئَةٍ أَخْطَأْتُهَا
اللَّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِذِكْرِكَ وَ أَسْتَشْفِعُ بِكَ إِلَى نَفْسِكَ‏
وَ أَسْأَلُكَ بِجُودِكَ أَنْ تُدْنِيَنِي مِنْ قُرْبِكَ وَ أَنْ تُوزِعَنِي شُكْرَكَ وَ أَنْ تُلْهِمَنِي ذِكْرَكَ‏
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ سُؤَالَ خَاضِعٍ مُتَذَلِّلٍ خَاشِعٍ‏
أَنْ تُسَامِحَنِي وَ تَرْحَمَنِي وَ تَجْعَلَنِي بِقِسْمِكَ رَاضِياً قَانِعاً وَ فِي جَمِيعِ الْأَحْوَالِ مُتَوَاضِعاً
اللَّهُمَّ وَ أَسْأَلُكَ سُؤَالَ مَنِ اشْتَدَّتْ فَاقَتُهُ وَ أَنْزَلَ بِكَ عِنْدَ الشَّدَائِدِ حَاجَتَهُ وَ عَظُمَ فِيمَا عِنْدَكَ رَغْبَتُهُ‏
اللَّهُمَّ عَظُمَ سُلْطَانُكَ وَ عَلاَ مَكَانُكَ وَ خَفِيَ مَكْرُكَ‏
وَ ظَهَرَ أَمْرُكَ وَ غَلَبَ قَهْرُكَ وَ جَرَتْ قُدْرَتُكَ وَ لاَ يُمْكِنُ الْفِرَارُ مِنْ حُكُومَتِكَ‏
اللَّهُمَّ لاَ أَجِدُ لِذُنُوبِي غَافِراً وَ لاَ لِقَبَائِحِي سَاتِراً وَ لاَ لِشَيْ‏ءٍ مِنْ عَمَلِيَ الْقَبِيحِ بِالْحَسَنِ مُبَدِّلاً غَيْرَكَ‏
لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ وَ بِحَمْدِكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ تَجَرَّأْتُ بِجَهْلِي‏
وَ سَكَنْتُ إِلَى قَدِيمِ ذِكْرِكَ لِي وَ مَنِّكَ عَلَيَ‏
اللَّهُمَّ مَوْلاَيَ كَمْ مِنْ قَبِيحٍ سَتَرْتَهُ‏
وَ كَمْ مِنْ فَادِحٍ مِنَ الْبَلاَءِ أَقَلْتَهُ (أَمَلْتَهُ) وَ كَمْ مِنْ عِثَارٍ وَقَيْتَهُ‏
وَ كَمْ مِنْ مَكْرُوهٍ دَفَعْتَهُ وَ كَمْ مِنْ ثَنَاءٍ جَمِيلٍ لَسْتُ أَهْلاً لَهُ نَشَرْتَهُ‏
اللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِي وَ أَفْرَطَ بِي سُوءُ حَالِي وَ قَصُرَتْ (قَصَّرَتْ) بِي أَعْمَالِي‏
وَ قَعَدَتْ بِي أَغْلاَلِي وَ حَبَسَنِي عَنْ نَفْعِي بُعْدُ أَمَلِي (آمَالِي)
وَ خَدَعَتْنِي الدُّنْيَا بِغُرُورِهَا وَ نَفْسِي بِجِنَايَتِهَا (بِخِيَانَتِهَا) وَ مِطَالِي‏
يَا سَيِّدِي فَأَسْأَلُكَ بِعِزَّتِكَ أَنْ لاَ يَحْجُبَ عَنْكَ دُعَائِي سُوءُ عَمَلِي وَ فِعَالِي‏
وَ لاَ تَفْضَحْنِي بِخَفِيِّ مَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ سِرِّي وَ لاَ تُعَاجِلْنِي بِالْعُقُوبَةِ عَلَى مَا عَمِلْتُهُ فِي خَلَوَاتِي‏
مِنْ سُوءِ فِعْلِي وَ إِسَاءَتِي وَ دَوَامِ تَفْرِيطِي وَ جَهَالَتِي وَ كَثْرَةِ شَهَوَاتِي وَ غَفْلَتِي‏
وَ كُنِ اللَّهُمَّ بِعِزَّتِكَ لِي فِي كُلِّ الْأَحْوَالِ (فِي الْأَحْوَالِ كُلِّهَا) رَءُوفاً وَ عَلَيَّ فِي جَمِيعِ الْأُمُورِ عَطُوفاً
إِلَهِي وَ رَبِّي مَنْ لِي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرِّي وَ النَّظَرَ فِي أَمْرِي‏
إِلَهِي وَ مَوْلاَيَ أَجْرَيْتَ عَلَيَّ حُكْماً اتَّبَعْتُ فِيهِ هَوَى نَفْسِي‏
وَ لَمْ أَحْتَرِسْ فِيهِ مِنْ تَزْيِينِ عَدُوِّي فَغَرَّنِي بِمَا أَهْوَى وَ أَسْعَدَهُ عَلَى ذَلِكَ الْقَضَاءُ
فَتَجَاوَزْتُ بِمَا جَرَى عَلَيَّ مِنْ ذَلِكَ بَعْضَ (مِنْ نَقْضِ) حُدُودِكَ وَ خَالَفْتُ بَعْضَ أَوَامِرِكَ‏
فَلَكَ الْحَمْدُ (الْحُجَّةُ) عَلَيَّ فِي جَمِيعِ ذَلِكَ وَ لاَ حُجَّةَ لِي فِيمَا جَرَى عَلَيَّ فِيهِ قَضَاؤُكَ وَ أَلْزَمَنِي حُكْمُكَ وَ بَلاَؤُكَ‏
وَ قَدْ أَتَيْتُكَ يَا إِلَهِي بَعْدَ تَقْصِيرِي وَ إِسْرَافِي عَلَى نَفْسِي مُعْتَذِراً نَادِماً
مُنْكَسِراً مُسْتَقِيلاً مُسْتَغْفِراً مُنِيباً مُقِرّاً مُذْعِناً مُعْتَرِفاً لاَ أَجِدُ مَفَرّاً مِمَّا كَانَ مِنِّي وَ لاَ مَفْزَعاً أَتَوَجَّهُ إِلَيْهِ فِي أَمْرِي‏
غَيْرَ قَبُولِكَ عُذْرِي وَ إِدْخَالِكَ إِيَّايَ فِي سَعَةِ (سَعَةٍ مِنْ) رَحْمَتِكَ‏
اللَّهُمَّ (إِلَهِي) فَاقْبَلْ عُذْرِي وَ ارْحَمْ شِدَّةَ ضُرِّي وَ فُكَّنِي مِنْ شَدِّ وَثَاقِي‏
يَا رَبِّ ارْحَمْ ضَعْفَ بَدَنِي وَ رِقَّةَ جِلْدِي وَ دِقَّةَ عَظْمِي‏
يَا مَنْ بَدَأَ خَلْقِي وَ ذِكْرِي وَ تَرْبِيَتِي وَ بِرِّي وَ تَغْذِيَتِي هَبْنِي لاِبْتِدَاءِ كَرَمِكَ وَ سَالِفِ بِرِّكَ بِي‏
يَا إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ رَبِّي أَ تُرَاكَ مُعَذِّبِي بِنَارِكَ بَعْدَ تَوْحِيدِكَ‏
وَ بَعْدَ مَا انْطَوَى عَلَيْهِ قَلْبِي مِنْ مَعْرِفَتِكَ‏
وَ لَهِجَ بِهِ لِسَانِي مِنْ ذِكْرِكَ وَ اعْتَقَدَهُ ضَمِيرِي مِنْ حُبِّكَ‏
وَ بَعْدَ صِدْقِ اعْتِرَافِي وَ دُعَائِي خَاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِكَ‏
هَيْهَاتَ أَنْتَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ أَوْ تُبْعِدَ (تُبَعِّدَ) مَنْ أَدْنَيْتَهُ‏
أَوْ تُشَرِّدَ مَنْ آوَيْتَهُ أَوْ تُسَلِّمَ إِلَى الْبَلاَءِ مَنْ كَفَيْتَهُ وَ رَحِمْتَهُ‏
وَ لَيْتَ شِعْرِي يَا سَيِّدِي وَ إِلَهِي وَ مَوْلاَيَ أَ تُسَلِّطُ النَّارَ عَلَى وُجُوهٍ خَرَّتْ لِعَظَمَتِكَ سَاجِدَةً
وَ عَلَى أَلْسُنٍ نَطَقَتْ بِتَوْحِيدِكَ صَادِقَةً وَ بِشُكْرِكَ مَادِحَةً
وَ عَلَى قُلُوبٍ اعْتَرَفَتْ بِإِلَهِيَّتِكَ مُحَقِّقَةً وَ عَلَى ضَمَائِرَ حَوَتْ مِنَ الْعِلْمِ بِكَ حَتَّى صَارَتْ خَاشِعَةً
وَ عَلَى جَوَارِحَ سَعَتْ إِلَى أَوْطَانِ تَعَبُّدِكَ طَائِعَةً وَ أَشَارَتْ بِاسْتِغْفَارِكَ مُذْعِنَةً
مَا هَكَذَا الظَّنُّ بِكَ وَ لاَ أُخْبِرْنَا بِفَضْلِكَ عَنْكَ يَا كَرِيمُ يَا رَبِ‏
وَ أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفِي عَنْ قَلِيلٍ مِنْ بَلاَءِ الدُّنْيَا وَ عُقُوبَاتِهَا
وَ مَا يَجْرِي فِيهَا مِنَ الْمَكَارِهِ عَلَى أَهْلِهَا عَلَى أَنَّ ذَلِكَ بَلاَءٌ وَ مَكْرُوهٌ قَلِيلٌ مَكْثُهُ يَسِيرٌ بَقَاؤُهُ قَصِيرٌ مُدَّتُهُ‏
فَكَيْفَ احْتِمَالِي لِبَلاَءِ الْآخِرَةِ وَ جَلِيلِ (حُلُولِ) وُقُوعِ الْمَكَارِهِ فِيهَا
وَ هُوَ بَلاَءٌ تَطُولُ مُدَّتُهُ وَ يَدُومُ مَقَامُهُ وَ لاَ يُخَفَّفُ عَنْ أَهْلِهِ‏
لِأَنَّهُ لاَ يَكُونُ إِلاَّ عَنْ غَضَبِكَ وَ انْتِقَامِكَ وَ سَخَطِكَ‏
وَ هَذَا مَا لاَ تَقُومُ لَهُ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ‏
يَا سَيِّدِي فَكَيْفَ لِي (بِي) وَ أَنَا عَبْدُكَ الضَّعِيفُ الذَّلِيلُ الْحَقِيرُ الْمِسْكِينُ الْمُسْتَكِينُ‏
يَا إِلَهِي وَ رَبِّي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ لِأَيِّ الْأُمُورِ إِلَيْكَ أَشْكُو وَ لِمَا مِنْهَا أَضِجُّ وَ أَبْكِي‏
لِأَلِيمِ الْعَذَابِ وَ شِدَّتِهِ أَمْ لِطُولِ الْبَلاَءِ وَ مُدَّتِهِ‏
فَلَئِنْ صَيَّرْتَنِي لِلْعُقُوبَاتِ مَعَ أَعْدَائِكَ وَ جَمَعْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَهْلِ بَلاَئِكَ وَ فَرَّقْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَحِبَّائِكَ وَ أَوْلِيَائِكَ‏
فَهَبْنِي يَا إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ وَ رَبِّي صَبَرْتُ عَلَى عَذَابِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَى فِرَاقِكَ‏
وَ هَبْنِي (يَا إِلَهِي) صَبَرْتُ عَلَى حَرِّ نَارِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَنِ النَّظَرِ إِلَى كَرَامَتِكَ‏
أَمْ كَيْفَ أَسْكُنُ فِي النَّارِ وَ رَجَائِي عَفْوُكَ‏
فَبِعِزَّتِكَ يَا سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ أُقْسِمُ صَادِقاً لَئِنْ تَرَكْتَنِي نَاطِقاً لَأَضِجَّنَّ إِلَيْكَ بَيْنَ أَهْلِهَا ضَجِيجَ الْآمِلِينَ (الْآلِمِينَ)
وَ لَأَصْرُخَنَّ إِلَيْكَ صُرَاخَ الْمُسْتَصْرِخِينَ‏
وَ لَأَبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بُكَاءَ الْفَاقِدِينَ وَ لَأُنَادِيَنَّكَ أَيْنَ كُنْتَ يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ‏
يَا غَايَةَ آمَالِ الْعَارِفِينَ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ‏
يَا حَبِيبَ قُلُوبِ الصَّادِقِينَ وَ يَا إِلَهَ الْعَالَمِينَ‏
أَ فَتُرَاكَ سُبْحَانَكَ يَا إِلَهِي وَ بِحَمْدِكَ تَسْمَعُ فِيهَا صَوْتَ عَبْدٍ مُسْلِمٍ سُجِنَ (يُسْجَنُ) فِيهَا بِمُخَالَفَتِهِ‏
وَ ذَاقَ طَعْمَ عَذَابِهَا بِمَعْصِيَتِهِ وَ حُبِسَ بَيْنَ أَطْبَاقِهَا بِجُرْمِهِ وَ جَرِيرَتِهِ‏
وَ هُوَ يَضِجُّ إِلَيْكَ ضَجِيجَ مُؤَمِّلٍ لِرَحْمَتِكَ وَ يُنَادِيكَ بِلِسَانِ أَهْلِ تَوْحِيدِكَ وَ يَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِرُبُوبِيَّتِكَ‏
يَا مَوْلاَيَ فَكَيْفَ يَبْقَى فِي الْعَذَابِ وَ هُوَ يَرْجُو مَا سَلَفَ مِنْ حِلْمِكَ‏
أَمْ كَيْفَ تُؤْلِمُهُ النَّارُ وَ هُوَ يَأْمُلُ فَضْلَكَ وَ رَحْمَتَكَ‏
أَمْ كَيْفَ يُحْرِقُهُ لَهِيبُهَا وَ أَنْتَ تَسْمَعُ صَوْتَهُ وَ تَرَى مَكَانَهُ‏
أَمْ كَيْفَ يَشْتَمِلُ عَلَيْهِ زَفِيرُهَا وَ أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفَهُ‏
أَمْ كَيْفَ يَتَقَلْقَلُ بَيْنَ أَطْبَاقِهَا وَ أَنْتَ تَعْلَمُ صِدْقَهُ‏
أَمْ كَيْفَ تَزْجُرُهُ زَبَانِيَتُهَا وَ هُوَ يُنَادِيكَ يَا رَبَّهْ‏
أَمْ كَيْفَ يَرْجُو فَضْلَكَ فِي عِتْقِهِ مِنْهَا فَتَتْرُكُهُ (فَتَتْرُكَهُ) فِيهَا
هَيْهَاتَ مَا ذَلِكَ الظَّنُّ بِكَ وَ لاَ الْمَعْرُوفُ مِنْ فَضْلِكَ‏
وَ لاَ مُشْبِهٌ لِمَا عَامَلْتَ بِهِ الْمُوَحِّدِينَ مِنْ بِرِّكَ وَ إِحْسَانِكَ‏
فَبِالْيَقِينِ أَقْطَعُ لَوْ لاَ مَا حَكَمْتَ بِهِ مِنْ تَعْذِيبِ جَاحِدِيكَ وَ قَضَيْتَ بِهِ مِنْ إِخْلاَدِ مُعَانِدِيكَ‏
لَجَعَلْتَ النَّارَ كُلَّهَا بَرْداً وَ سَلاَماً
وَ مَا كَانَ (كَانَتْ) لِأَحَدٍ فِيهَا مَقَرّاً وَ لاَ مُقَاماً (مَقَاماً)
لَكِنَّكَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُكَ أَقْسَمْتَ أَنْ تَمْلَأَهَا مِنَ الْكَافِرِينَ‏
مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ وَ أَنْ تُخَلِّدَ فِيهَا الْمُعَانِدِينَ‏
وَ أَنْتَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ قُلْتَ مُبْتَدِئاً وَ تَطَوَّلْتَ بِالْإِنْعَامِ مُتَكَرِّماً أَ فَمَنْ كَانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كَانَ فَاسِقاً لاَ يَسْتَوُونَ‏
إِلَهِي وَ سَيِّدِي فَأَسْأَلُكَ بِالْقُدْرَةِ الَّتِي قَدَّرْتَهَا
وَ بِالْقَضِيَّةِ الَّتِي حَتَمْتَهَا وَ حَكَمْتَهَا وَ غَلَبْتَ مَنْ عَلَيْهِ أَجْرَيْتَهَا
أَنْ تَهَبَ لِي فِي هَذِهِ اللَّيْلَةِ وَ فِي هَذِهِ السَّاعَةِ كُلَّ جُرْمٍ أَجْرَمْتُهُ وَ كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ‏
وَ كُلَّ قَبِيحٍ أَسْرَرْتُهُ وَ كُلَّ جَهْلٍ عَمِلْتُهُ كَتَمْتُهُ أَوْ أَعْلَنْتُهُ أَخْفَيْتُهُ أَوْ أَظْهَرْتُهُ‏
وَ كُلَّ سَيِّئَةٍ أَمَرْتَ بِإِثْبَاتِهَا الْكِرَامَ الْكَاتِبِينَ الَّذِينَ وَكَّلْتَهُمْ بِحِفْظِ مَا يَكُونُ مِنِّي‏
وَ جَعَلْتَهُمْ شُهُوداً عَلَيَّ مَعَ جَوَارِحِي وَ كُنْتَ أَنْتَ الرَّقِيبَ عَلَيَّ مِنْ وَرَائِهِمْ‏
وَ الشَّاهِدَ لِمَا خَفِيَ عَنْهُمْ وَ بِرَحْمَتِكَ أَخْفَيْتَهُ وَ بِفَضْلِكَ سَتَرْتَهُ‏
وَ أَنْ تُوَفِّرَ حَظِّي مِنْ كُلِّ خَيْرٍ أَنْزَلْتَهُ (تُنْزِلُهُ) أَوْ إِحْسَانٍ فَضَّلْتَهُ (تُفَضِّلُهُ)
أَوْ بِرٍّ نَشَرْتَهُ (تَنْشُرُهُ) أَوْ رِزْقٍ بَسَطْتَهُ (تَبْسُطُهُ) أَوْ ذَنْبٍ تَغْفِرُهُ أَوْ خَطَإٍ تَسْتُرُهُ يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِ‏
يَا إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ وَ مَالِكَ رِقِّي يَا مَنْ بِيَدِهِ نَاصِيَتِي‏
يَا عَلِيماً بِضُرِّي (بِفَقْرِي) وَ مَسْكَنَتِي يَا خَبِيراً بِفَقْرِي وَ فَاقَتِي يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِ‏
أَسْأَلُكَ بِحَقِّكَ وَ قُدْسِكَ وَ أَعْظَمِ صِفَاتِكَ وَ أَسْمَائِكَ‏
أَنْ تَجْعَلَ أَوْقَاتِي مِنَ (فِي) اللَّيْلِ وَ النَّهَارِ بِذِكْرِكَ مَعْمُورَةً وَ بِخِدْمَتِكَ مَوْصُولَةً وَ أَعْمَالِي عِنْدَكَ مَقْبُولَةً
حَتَّى تَكُونَ أَعْمَالِي وَ أَوْرَادِي (إِرَادَتِي) كُلُّهَا وِرْداً وَاحِداً وَ حَالِي فِي خِدْمَتِكَ سَرْمَداً
يَا سَيِّدِي يَا مَنْ عَلَيْهِ مُعَوَّلِي يَا مَنْ إِلَيْهِ شَكَوْتُ أَحْوَالِي يَا رَبِّ يَا رَبِّ يَا رَبِ‏
قَوِّ عَلَى خِدْمَتِكَ جَوَارِحِي وَ اشْدُدْ عَلَى الْعَزِيمَةِ جَوَانِحِي‏
وَ هَبْ لِيَ الْجِدَّ فِي خَشْيَتِكَ وَ الدَّوَامَ فِي الاِتِّصَالِ بِخِدْمَتِكَ‏
حَتَّى أَسْرَحَ إِلَيْكَ فِي مَيَادِينِ السَّابِقِينَ وَ أُسْرِعَ إِلَيْكَ فِي الْبَارِزِينَ (الْمُبَادِرِينَ)
وَ أَشْتَاقَ إِلَى قُرْبِكَ فِي الْمُشْتَاقِينَ وَ أَدْنُوَ مِنْكَ دُنُوَّ الْمُخْلِصِينَ‏
وَ أَخَافَكَ مَخَافَةَ الْمُوقِنِينَ وَ أَجْتَمِعَ فِي جِوَارِكَ مَعَ الْمُؤْمِنِينَ‏
اللَّهُمَّ وَ مَنْ أَرَادَنِي بِسُوءٍ فَأَرِدْهُ وَ مَنْ كَادَنِي فَكِدْهُ‏
وَ اجْعَلْنِي مِنْ أَحْسَنِ عَبِيدِكَ نَصِيباً عِنْدَكَ وَ أَقْرَبِهِمْ مَنْزِلَةً مِنْكَ‏
وَ أَخَصِّهِمْ زُلْفَةً لَدَيْكَ فَإِنَّهُ لاَ يُنَالُ ذَلِكَ إِلاَّ بِفَضْلِكَ وَ جُدْ لِي بِجُودِكَ‏
وَ اعْطِفْ عَلَيَّ بِمَجْدِكَ وَ احْفَظْنِي بِرَحْمَتِكَ‏
وَ اجْعَلْ لِسَانِي بِذِكْرِكَ لَهِجاً وَ قَلْبِي بِحُبِّكَ مُتَيَّماً
وَ مُنَّ عَلَيَّ بِحُسْنِ إِجَابَتِكَ وَ أَقِلْنِي عَثْرَتِي وَ اغْفِرْ زَلَّتِي‏
فَإِنَّكَ قَضَيْتَ عَلَى عِبَادِكَ بِعِبَادَتِكَ وَ أَمَرْتَهُمْ بِدُعَائِكَ وَ ضَمِنْتَ لَهُمُ الْإِجَابَةَ
فَإِلَيْكَ يَا رَبِّ نَصَبْتُ وَجْهِي وَ إِلَيْكَ يَا رَبِّ مَدَدْتُ يَدِي‏
فَبِعِزَّتِكَ اسْتَجِبْ لِي دُعَائِي وَ بَلِّغْنِي مُنَايَ وَ لاَ تَقْطَعْ مِنْ فَضْلِكَ رَجَائِي‏
وَ اكْفِنِي شَرَّ الْجِنِّ وَ الْإِنْسِ مِنْ أَعْدَائِي‏
يَا سَرِيعَ الرِّضَا اغْفِرْ لِمَنْ لاَ يَمْلِكُ إِلاَّ الدُّعَاءَ
فَإِنَّكَ فَعَّالٌ لِمَا تَشَاءُ يَا مَنِ اسْمُهُ دَوَاءٌ وَ ذِكْرُهُ شِفَاءٌ وَ طَاعَتُهُ غِنًى‏
ارْحَمْ مَنْ رَأْسُ مَالِهِ الرَّجَاءُ وَ سِلاَحُهُ الْبُكَاءُ
يَا سَابِغَ النِّعَمِ يَا دَافِعَ النِّقَمِ يَا نُورَ الْمُسْتَوْحِشِينَ فِي الظُّلَمِ يَا عَالِماً لاَ يُعَلَّمُ‏
صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِي مَا أَنْتَ أَهْلُهُ‏
وَ صَلَّى اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ وَ الْأَئِمَّةِ الْمَيَامِينِ مِنْ آلِهِ (أَهْلِهِ) وَ سَلَّمَ تَسْلِيماً (كَثِيراً)